بنام حضرت دوست که هر چه هست از اوست.

سلام بر همگی دوستان عزیز که با نظرات خود رونق بخش این محفل دوستانه بوده وهستند.

خوب امسال هم، همچون سال های گذشته توفیق این را پیدا کردم تا به عنوان مربی در طرح میثاق پایگاه تابستانی که به منظور غنی سازی اوقات فراغت نوجوانان برگزار می گردد، خدمتگزار این عزیزان باشم. طرح میثاق امسال با مشکلات فراوانی همراه است به خصوص که عده ای از خانم ها، همان خواهران بسیج با آن نوع نگاه خاص خود به مسائل بر این مشکلات افزوده اند و فکر می کنم تا آخر تابستان باید با آنها صحبت کنم تا بالاخره متقاعد شوند و از خر شیطان بیایند پائین. البته اینها همه خواب و خیال است ولی خوب ضرر که ندارد، من سعی و تلاش خودم را انجام می دهم گرچه که حل اینچنین مشکلاتی از راه های دیگری همچون تغییر نگرش امکان پذیر می باشد، آن هم با احتمال بسیار پائین. در هر حال مهم اینست که من سعی و تلاش خودم را برای پیشبرد این طرح انجام می دهم. در حاشیه برگزاری این کلاس ها اتفاقات و تجربه های زیبایی برای این حقیر رخ می دهد که فکر می کنم دانستن آنها برای مخاطبان مفید باشد و لذت بخش. در این فرصت می خواهم پیرامون یکی از نکات مهم و تاثیر گذار در تربیت نوجوانان صحبت کنم که حتما هر یک از شما عزیزان نمونه هایی از آن را در زندگی تجربه کرده اید.

موضوع مورد بحث بنده درباره " الگو پذیری کودکان و نوجوانان از افراد بزرگتر و حتی همسالان خود در بروز رفتارها در محیطهای نسبتا صمیمی و دوستانه "

وقتی سر کلاس خطاطی بودم یکی از مسئولین پایگاه در حالیکه تعدادی ویفر شکلاتی در دستش بود وارد کلاس شد و اونها رو به من داد تا در فرصتی مناسب بین بچه ها تقسیم کنم. خوب یک ویفر 100 تومانی شاید از نظر من و شما چندان ارزشی نداشته باشد ولی کودک با دیدن آن، چنان وسوسه می شود که  در آن لحظه به فردی مطیع و فرمانبر تبدیل می شود. خلاصه ویفر ها را در کیفم گذاشتم و از آنها به عنوان ابزار تشویق استفاده کردم و در آخر کلاس آنها را بین بچه ها تقسیم کردم. 3 تا ویفر اضافه آمد، وقتی بیرون آمدیم در حالیکه بچه ها از سر و کولم بالا می رفتند 2 تا ویفر را دادم به 4 نفر و گفتم با هم قسمت کنید، وقت اذان بود و پدرها دست بچه هاشون را گرفته بودند و داشتند می آمدند سمت شبستان. داشتم ویفر سوم را باز می کردم که بخورم، یک بچه 4 ساله را دیدم که همراه پدرش بود و داشتند می رفتند داخل مسجد. بدو بدو خودم را بهشون رساندم و ویفر سوم را دادم به بچه. پدرش هم کلی ازمن تشکر کرد. وقتی برگشتم یکی از بچه های بازیگوش کلاس که می رفت کلاس پنجم، با همان لحن ساده و کودکانه اش گفت: آقا شما چقدر مهربونید. بعد به اتفاق مشابه چند روز قبل اشاره کرد. ( اگر مجالی بود این اتفاق را نیز بیان می کنم.) در این حین بود که شاگرد کوچکتر که به کلاس سوم می رود با دیدن این صحنه ها جلو آمد و ویفری را که به او داده بودم با مهربانی به من تقدیم کرد و گفت: آقا این مال شما. در اینطور مواقع یادتان نرود تعارف را کنار گذاشته و دست بچه را رد نکنید، من هم گرفتم. چقدر هم خوشمزه بود...

اگر عمری باقی ماند ادامه این مطلب را در پست های بعدی به سمع و نظر شما سروران می رسانم، چون این موضوع از جنبه های گوناگون قابل بررسی است. در ضمن اگر شما عزیزان هم تجربیات مشابهی دارید خوشحال می شوم تا مرا در جریان آن ها قرار دهید.

                                         با تشکر- موفق و پیروز باشید در پناه ایزد منان.