بنام خداوند خیلی خیلی دوست داشتنی.نمی دونم چه جوری به خاطر این همه لطف ازش تشکر کنم.

سلام بر همگی دوستان و یاران همیشه در صحنه خودم و تبریک این روز قشنگ به همتون و خانواده هاتون. الان توی مشهد هستیم و از اینجا با اعمال شاقه این پست را به رشته تحریر در می آورم. البته یاداور شوم که ایده پست گذاشتن از آقای اقبالی بود چون به خاطر ارادتی که به هم داشتیم و داریم خدا صلاح دید که من با ایشان به این سفر روحانی ارسال شوم.

فقط می تونم بگم که همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد بی هیچ مقدمه ای. کاملا مشخص بود که من رو سیاه طلبیده شدم. جریان آغاز سفر برمی گرده به روز شنبه که روحانی با صفای مسجدمون در جریان مشاوره ای که با من انجام داد، به من گفت تو باید یه سفر بری مشهد، شاید این آخرین سفر مجردیت باشه. گفتم حاج آقا بعید می دونم بتونم مرخصی بگیرم ولی سعی می کنم. یکشنبه که رفتم درخواست مرخصی را پر کردم و دادم به مدیر ولی آب پاکی رو ریخت رو دستم. گفت بعیده ولی فردا یه سری بزن. فردا که رفتم همه چیز جور شد. و من با شوق پیدا کردن اتوبوس دست از پا نمی شناختم. اما غافل از اینکه در این شلوغ و پلوغی ماشین گیرم نمی آید. نمی دونستم چه کار کنم. البته می شد با پارتی بازی هواپیما هماهنگ کنم ولی هزینه بلیطش خیلی می شد. پیگرد کامنت سوز ناکم در وبلاگ آقای اقبالی ایشان با من تماس گرفتند که علت و زمان  مرگم را جویا شوند و من هم صادقانه گفتم دلم گرفته و می خوام برم مشهد ولی ...

ایشان هم در ضمن دیدن صداقت من گفت ما هم داریم بچه هامونو می بریم مشهد. با کلی منت بالاخره حاضر شد منو رایگان ببره البته اینایی که گفتم خالی بندی بود. قسمت من این بود که با اقبالی کبیر(البته از لحاظ دل) برم مشهد. خودش هم می دونه اتوبوسشون جا نداشت ولی وقتی آدمو بطلبند هیچ چیز نمی تونه جلوشو بگیره. این طوری که شد ما اومدیم پا بوس خورشید ایران. 

حالا توی این سفر چه تجربه های خوبی کسب کردم انشاءالله بماند در پست بعدی البته اگر در کنار دوستان عمری باقی ماند که بعیده...