بنام خداوند خیلی خیلی مهربون که همیشه توی زندگی یار و یاورم بوده و اگه اون کمکم نمی کرد من به هیچ جا نمی رسیدم. خدایا دوست دارم...

                      سلام گرم و صمیمی همیشگی من به همه دوستان عزیز و دوست داشتنی.

176 روز از قرار دادن اولین پستم روی وبلاگ  با عنوان یادداشت های یک دانشجو می گذره. و هنوز از لابلای نوشته ها بوی زندگی به مشام می رسه. خوب، با همه سختی ها و خستگی ها و محدودیتهای روبروم، با توکل به خداوند و پشتکار موفق شدم به همه بفهمونم که احسان هنوز زنده است و زندگی می کند. خیلی سخت بود ولی تجربه هایی شیرین درپس آن خوابیده بود. تجربه های به یاد ماندنی، شب تا صبح بیدار ماندن و نوشتن، انتخاب موضوع، از خواب و خوراک زدن، فکر کردن آن هم از نوع عمیق، دقت کردن، مشاهده کردن، بحث کردن، نقد کردن و نقد شدن، نقد شنیدن و... خیلی خوب بود، تجربه ای جدید و به یاد ماندنی، باز هم در اینجا از معلم عزیزم استاد فاضلی تشکر می کنم و دستانش را می بوسم که برای من فرصت چنین تجربه ای را فراهم ساخت.

متن حاضر آخرین پست من تا آخر تابستان است. دلم نمی خواد محیط قشنگتون را رها کنم، دلم نمیاد... حتی گفتن موضوع هم برام دشواره. نمی دونم چه جوری می خوام خداحافظی کنم. الان که دارم می نویسم چشام پر از اشکه و دلم پر از اندوه. ولی چی کار کنم که تو پیچ و خم این زندگی دارم گم می شم. راستش علت اصلی ننوشتنم شلوغی سرمه. امسال توفیق این حاصل شده تا به عنوان معلمی ناچیز در خدمت دوستان پایه اول دبیرستان برای تدریس درس مطالعات اجتماعی باشم. همچنین به سمت مربی راهنمای این عزیزان نیز منصوب شده ام. برای تدریس مشغول تدوین دفترچه ای با عنوان " فعالیت و زندگی"  هستم تا این درس تا حد امکان برای دانش آموزان قابل لمس گردد و بتوانند نوشته های کتاب را در زندگی خود تجربه کنند و در کنار خواندن و لذت بردن از درس به تجربیات خود از زندگی بیافزایند. در کنار این موضوع قصد دارم شیوه های جدیدی را برای تدریس پایه گذاری کنم. شیوه هایی که منطبق با زندگی روزمره دانش آموختگان است. قصد دارم شاگردانی تربیت کنم که کتاب مطالعات خود را پس از پایان سال دور نریزند و هر گاه به آن نگاه می کنند لحظات خوش با کتاب زندگی کردن را در ذهن خود تداعی کنند. تدوین این دفترچه مستلزم مطالعه عمیق کتاب و تفکر جامع بر روی مفاهیم آن می باشد. و این خود زمان بر است. لذا مجبورم قسمت اعظمی از زمانم را روی این موضوع متمرکز کنم. از طرف دیگر تلاش هایی که در گذشته به منظور برخی تغییرات انجام داده ام، خون دلهایی که خورده ام، کم کم دارد به مرحله تصویب و اجرا در می آید و من از این بابت بسیار خوشحالم، گرچه که چشمم آب نمی خورد ولی مهم برای من اینست که من تلاش خود را می کنم و در قبال این تلاشم تجربه کسب می کنم. از ابتدای مهرماه هم کلاس های دانشگاه شروع می شود و آغاز واحدهای تخصصی، که این هم برای من تجربه ای جدید است. در حال حاضر وضعیت من اینگونه است و فکر نمی کنم زمانی برای وبلاگ نویسی بماند گرچه که این کار از اولویت های برنامه کاری من در زندگی است و قول می دهم تا هر زمانی که فرصتی دست داد بنویسم و سعی می کنم دوباره از ابتدای مهرماه تجربیات زندگی ام را ثبت کنم. در این فرصت محدود هم تجربیاتم را روی کاغذ پیاده می کنم تا از دست نروند. به هر حال از اینکه تا به اینجای کار مرا همراهی کردید و سعی کردیم در فضایی صمیمی به بیان نظراتمان بپردازیم، از همگی کمال تشکر و قدردانی را بعمل می آورم. در آخر چند تا خواهش ازتون دارم:

1.      تا جایی که می تونید برام دعا کنید تا در انتخاب واحدم مشکلی بوجود نیاید و برنامه ام با برنامه دبیرستان تداخلی پیدا نکند که اگر چنین شود زحمات پنج ساله ام  به هدر می رود.

2.      ازتون خواهش می کنم نظراتتون را درباره مطالب وبلاگ و چگونگی بیان آنها و اینکه آیا مطالب بدرد بخور بود یا نه، بنویسید، هر کسی هر نظری داره بنویسه واگر خواستید نظراتتون را با نام مستعار بنویسید.

3.      کسانی هم که مایلند حقیر را در آماده سازی دفترچه و دیگر برنامه ها یاری دهند من با کمال میل آماده شنیدن پیشنهاداتشون هستم.

در پایان دوباره ازهمگی دوستان کمال تشکر و قدر دانی را بعمل می آورم و توفیقات روز افزون را از خداوند متعال برای شما آرزو میکنم.

... تا آخرین نفس می جنگم و تا نفس خود را به زانو در نیاوردم از پا نمی نشینم ...

خداحافظ ...