همه زندگی من

هنر برای زندگی یا هنر زندگی چیست؟

eresearcher — Wed, 27 Feb 2008 14:59:57 GMT

با نام و یاد حضرت دوست که هر چه هست از اوست...

سلام بر همگی عزیزان و دوستان محترم و دوست داشتنی.

این ترم یه واحد خیلی جالب دارم که نامش" جامعه شناسی هنر و ادبیات " است. استادش هم استاد مورد علاقه ام دکتر فاضلی دوست داشتنیه.

در راستای تحصیل این واحد قصد داریم به مقوله هنر با دیدگاه جامعه شناسی بنگریم.

کسانی که به این موضوع علاقه دارند و دست نوشته های مرا دنبال می کنند می توانند برای دسترسی به مطالب مورد بحث در این کلاس و مطالب مرتبط به هنر و ادبیات به آدرس http://www.sresearcher.blogfa.com رجوع کرده و به من و استاد و همکلاسی هایم در بهتر برگزار کردن این واحد یاری رسانند و مطمئن باشند که سر خودشان بی کلاه نمی ماند.

منتظر حضور سبزتان هستم تا با حرفهای صمیمی خود مرا راهنمایی بفرمائید.

فراموشی

eresearcher — Wed, 19 Sep 2007 03:38:18 GMT

بنام خدا و سلام خدمت همه دوستان عزیز.

امیدوارم که روزهای خوبی را سپری کرده باشید و در این فرصت باقی مانده کمال استفاده را ببرید و یادتان باشد همیشه زود دیر می شود. تا چشم بر هم می گذارید می بینید که این ماه هم رخت بر می بندد و هنوز اندر خم یک کوچه اید. البته همه اینهایی را که گفتم درباره خودم هم صدق می کند.

دوستی در طی صحبتی که با من انجام می داد میگفت: خیلی خوب داستان می نویسی. در پاسخ گفتم مطالبی را که در وبلاگ می خوانی، عین واقعیت است و تجربیاتی است که در طول زندگی کسب می کنم.

متن حاضر هم نقدی است بر نظام مثلا آموزش و پرورش کشور که در قالب تجربه ای در زندگی روزانه خودم اتفاق افتاده و شنیدن آن خالی از لطف نیست.

این تابستان در مدرسه مان شاهد تغییراتی بودم که عمده آن برمی گردد به بحث تغییر مدیریت مدرسه. تابستانی سخت ولی پر تجربه را سپری کردم. با تمهیدات و برنامه ریزی هایی که بعمل آمده بود در مسند مربی راهنمای پایه های اول و دوم کار خود را آغاز کردم و در این 90 روز کار پیگیری وضعیت درسی این عزیزان را برعهده گرفتم و قرار بر این بود که با حفظ سمت کار خود را در طول سال تحصیلی هم ادامه دهم که در روزهای آخر متوجه شدم که رئوس مدیریت تصمیمات دیگر را اتخاذ نموده اند و به جهت تعدیل نیرو بنده در همان پست مربی تربیتی خود باقی ماندم و این در حالی است که از انجام دوباره این کار در حد بسیار بالایی راضی هستم. البته گله ای که از مسئولین داشتم این بود که چرا در روزهای آخر این پیشنهاد مطرح شد و من می بایست برنامه ریزی دقیقی در جنبه های مختلف این وظیفه مهم انجام می دادم که زمان آن تابستان بود ولی ...

طی دو سه جلسه ای که با مدیریت دبیرستان داشتم قرار گذاشتیم که امسال را با نیروی هر چه بیشتر فعالیت کنم و ایشان هم پشتیبانی های لازم را انجام می دهند. خیلی جالب است که ایشان در صحبت هایشان تاکید می کردند که نظام ما همانطور که از نامش بر می آید نظام آموزش و پرورش است و بر جنبه پرورش تاکید می کردند و می کنند ولی در عمل شاهد مسائل دیگری هستیم.

قرار شد بیست و هفتم ماه جلسه ای با حضور دبیران در محل دبیرستان برگزار گردد به همراه صرف افطاری. البته جلسه دیگری پیرامون مسائل مدرسه با اعضای کادر اداری و اجرائی داشتیم، دو سه روز قبل از این جلسه. ومن هم به عنوان یکی از دو جنبه آن نظام، انتقادات و پیشنهادات خودم را ارائه کردم. و سعی کردم گزارشی از وضعیت اسف بار جنبه مسائل تربیتی تقدیم کنم و ایشان نیز بسیار استقبال نموده و قول مساعدت و همکاری دادند.

جلسه بیست و هفتم با حضور بیست و پنج، شش نفر از معلمان رسمیت خود را پیدا کرد و من هم به عنوان یکی از معلمان، درس مطالعات اجتماعی و مربی امور تربیتی، در جلسه حضور داشتم. مدیریت نیم ساعتی صحبت کرد و موارد کلی را پیرامون مسائل آموزشی با معلمان مطرح کرد و سوالی را در بحث خود مطرح نمود که پرسیدن آن بسیار مناسب بود. ایشان با اشاره به معلمان پیرامون انتظارات اولیای دانش آموزان از مدرسه پرسیدند: شما معلم عزیز اگر بخواهید فرزند خود را در مدرسه ای ثبت نام کنید حتما ارائه بهترین خدمات را از کادر مدرسه انتظار دارید، انتظار شما از مدرسه چیست؟ بعد در ادامه پاسخ خود گفت: ما انتظار داریم که مدرسه پیگیر مسائل فرزندمان باشد. چون زمان زیادی به لحظه اذان و افطار باقی نمانده بود، حالا نوبت معلمان بود که نظرات خود را مطرح نمایند. در بین همه دو نفر پیدا شدند که علاوه بر مسائل آموزشی موارد تربیتی را در اولویت انتظارات خود از مدرسه فرزندشان مطرح کردند. یکی از آنها که معلم زیست شناسی خودم بود مثال جالبی زد. گفت: بحث تربیتی در مدرسه مثل آن است که از کسی پرسیدند چه غذایی دوست داری؟ گفت: آب گوشت. جالب بود ایشان در تلفظ آبگوشت، بخش آب که اهمیت کمتری دارد را کشید یعنی از دید فلان کس مهم است و بخش گوشت را که اهمیت بیشتری دارد خیلی کوتاه و آرام تلفظ کرد. و گفت بحث اهمیت مسائل تربیتی اینگونه شده است. البته مدیر انتظار چنین مثالی را نداشت. به هر حال همه نظر و پیشنهادات خود را دادند و حتی بعضی ها حق صحبت کردن دیگران را ضایع کردند. من که آخرین نفر نشسته بودم خودم را آماده کردم که در باب اهمیت مسائل تربیتی نظر خود را بگویم که وقتی نوبت به من رسید انگار نه انگار که آدمی آنجا حضور دارد که نظرش را بگوید. همه حرف زدند الا من. همه حرف خود را زدند الا مربی تربیتی دبیرستان که می بایست نظرش را بر اهمیت موضوع بگوید. لحظه ای فکر کردم که آن همه ادعا از پایه دوم و اصلی این نظام معیوب وبیمار، یعنی پرورش به فراموشی سپرده شد. مدیر صحبتهای خودش را با فرستادن صلوات به پایان رساند و دیگران هم عجله خوردن افطار،هوش و حواس را از سرشان برده بود که یادآور شوند، پس حق ضایع شده این همکارشان چه شد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

همه داشتند جلسه را ترک می کردند که با صدای بلند نظر خودم را اینگونه مطرح کردم:

امید وارم همانطور که مربی تربیتی را فراموش کردید، مسائل تربیتی و امور تربیتی را فراموش نکنید...

تازه مدیر یادش افتاد که منو از قلم انداخته بود و شروع کرد به معذرت خواهی. تا آخر افطار به من نگاه می کرد که چرا این اتفاق افتاد. من از اینکه خودم فراموش شدم ناراحت نیستم ولی دلم به حال دانش آموزانی سوخت که بهترین لحظات زندگی شان، مراحل شکل گیری شخصیت شان، جامعه پذیری شان در محیط بکر تربیتی صرف می شود و فردا که وارد دانشگاه شدند درست است که شاید با سواد باشند ولی به لحاظ برخی مسائل می توانند فاجعه به بار آورند. نمونه آن هم مثالی است صبح همان روز برایم اتفاق افتاد: در اتوبوس نشسته بودم که بروم دانشکده، روی صندلی جلوییم دو تا جوان نشسته بودند که در حین حرف زدن، یکی شان مشغول طراحی نقش و نگار روی صندلی بود. سر صحبت را با او آغاز کردم و وقتی که متوجه شدم که دانشجو است و فارغ التحصیل کدام مدرسه اسم و رسم دار، دیگر حرفی نگفتم... بعد به یاد مفاهیم دانشجویان معترض دانشکده خودمان و دیگر دانشجویان افتادم که می گفتند: ما دانشجویان دانشگاه علامه نسبت به وضع موجود معترضیم و به فکر فرو رفتم...

سفرنامه مشهد (1)- عنوان این پست را شما پیشنهاد کنید...

eresearcher — Mon, 03 Sep 2007 18:46:18 GMT

بنام خداوند خیلی خیلی مهربون

سلام بر همگی. امیدوارم که حال همگی عزیزان خوب و آسمون دلشون آبی باشه.

با آقای اقبالی قرار گذاشتیم وقتی از سفر مشهد برگشتیم گزارشی را تحت عنوان سفرنامه مشهد به نگارش درآوریم. خوب آقای اقبالی به قول خودش عمل کرد و ظاهرا تا رسیده به خونه و به کسی سلام نکرده سریع نشسته و اون پست بسیار زیبا رو به رشته تحریر در آورده. جدا میگم دستش درد نکنه. از اون روز هم مدام تماس میگیره و میگه پس پستت چی شد؟ منم که این دو هفته آخر کلی کار روی سرم ریخته مثل سیستم اداری مملکتمون که آدمو اساسی دک می کنه و میگه برو فردا بیا و از این جور حرفها، بهش می گفتم امشب ترتیبشو میدم. تا اینکه بالاخره هم اکنون موفق شدم نوشتن این پستو شروع کنم. راستش این چهار روز خیلی فکر کردم که چی بنویسم و چه جوری، تا اینکه به این نتیجه رسیدم یه سفرنامه واقعی نگارش کنم. البته تا به حال سفرنامه ننوشتم و متون حاضر فقط تمرینی است برای بهتر نوشتن و ثبت لحظات. احتمال خیلی زیاد این سفرنامه، چند قسمتیه و تا جایی که بتونم روی اون کار می کنم. انتظارم از خواننده محترم اینست که در کنار تعریف و زیارت قبول و التماس دعای خیلی زیاد، از فنون نقد نیز استفاده کنند و کم و کاستی های آن را با نظراتشون متذکر شوند. یه خواهش دیگه هم دارم: لطفا حتی المقدور نظرات خود را از قالب گزینه های ادبی خارج کرده تا من بهتر منظورتون رو متوجه بشم. آخه من در درک و فهم سریع اشعار و قطعه های ادبی مشکلاتی دارم و شاید سال ها طول بکشد تا معنی نظر مورد نظر را بفهمم. البته این خوب است که زیاد روی آن فکر کنم.

شاید این پست ربطی به بحث سفرنامه نداشته باشد ولی گفتن آن خالی از لطف نیست.

می خواهم درباره آغاز سفر بنویسم که چگونه یک سفر شروع می شود. می خواهم درباره واژه ای به نام طلبیدن و طلبیده شدن صحبت کنم. این مساله را حتما هر یک از شما ها در زندگی خود برای یک بار هم تجربه کرده اید شاید هم نه، شاید هم بله ولی دقت نکرده اید. من این موضوع را با عنوان کارت دعوت یا دعوت نامه ترجمه می کنم. تا حالا شده براتون دعوت نامه بفرستند. برای جایی که خیلی دلتان می خواهد بروید و آن موقع برایتان از طرف صاحبخانه دعوت نامه بیاید. داستان را با بیان یک خاطره که تازگی ها برای خودم و چند نفر دیگه اتفاق افتاد آغاز می کنم. این خاطره مربوط می شود به یک سفر دیگر، همان سفری که مژده آن را در پست هفته آخر اسفند خود قرار داده بودم. سفر به مناطق عملیاتی هشت سال دفاع مقدس که برای پنجمین بارتوفیق این حاصل گردید تا به عنوان یک خدمت گذار ناچیز در منطقه حضور بهم رسانم. هر ساله عده کثیری از همنوعانمان از سراسر دنیا و ایران اسلامی در قالب این سفر در ایام عید نوروز به این مناطق اعزام می گردند تا با مقوله فرهنگ شهادت آشنا شوند و در حاشیه این سفر اتفاقاتی زیبا نیز برایشان رخ می دهد.

در این سفرتوفیق حاصل شد تا به عنوان خدمت گذار در خدمت زائران خواهر دسته حضرت سکینه (س) باشم. همراه دوستم همسفرشان بودیم تا تنها نباشند و وظایف اجرایی اتوبوس بر عهده ما قرار گرفت. در طول سفر بماند که چه اتفاقات جالبی برایمان افتاد. اگر توانستم تجربیات زیبای این سفر را نیز درج می کنم.

روز آخر بود. طبق برنامه قرار بود صبح به سمت طلائیه حرکت کنیم. بعد از طلائیه به بستان، از آنجا به فکه و بعد هم به سمت تبریز حرکت کنیم. در این فرصت همین قدر بدانید که اتوبوس در راه رفتن به طلائیه در مسیر خرمشهر از کاروان عقب ماند و گم شدیم. با چه داستانی خودمان را به طلائیه رساندیم و این در حالی بود که همه کاروان به سمت بستان حرکت کرده بودند و ما تازه در طلائیه بودیم. بعد از زیارت ده دقیقه ای طلائیه به سمت بستان حرکت کردیم ولی از طرف مسئول کاروان دستور رسید که شما دیگر فرصت نمی کنید به منطقه فکه بروید. با این خبر در کاروان ول وله ای بر پا شد و همگان ناراحت ولی با امید رسیدن به فکه حرکت کردیم. چون ما از کاروان جا مانده بودیم یک ماشین متشکل از مسئولین ما را تا رسیدن به مقصد، اسکورت می کردند. آنها هم بر این عقیده بودند که ما به فکه نمی رسیم و این در حالی بود که همه دلشان برای رفتن به فکه پر پر می زد. باز هم از تعریف اتفاقاتی که در این مدت اندک بر ما گذشت می گذرم، همین قدر بدانید که وقتی گفتند که به فکه نمی رویم چون نمی رسیم و زمان نداریم همه افراد اتوبوس اشک در چشمانشان حلقه زد و بعضی از دختر خانمها گریه می کردند که چرا ما را نمی برید، حتی خاطرم است که پدر یکی از آنها با من تماس گرفتند و می خواستند که دخترش را به فکه برسانیم. وضعیت طوری شده بود که حتی فکر نهار خوردن و گرسنگی و تشنگی از ذهن همه خارج شده بود و همه به رسیدن فکر می کردیم... ماشین همراه یک دستگاه بی سیم در اختیار ما قرار دادند که با هم در ارتباط باشیم. بعد از خواندن نماز مغرب در شهر بستان، بنا بر این گردید که به سمت فکه حرکت کنیم و این در حالی بود که هوا تاریک شده بود و ما فقط به خدا توکل کرده بودیم که در شب بتوانیم خود را به فکه برسانیم. در اینجا این توضیح لازم است که منطقه فکه به لحاظ موقعیت مرزی و استراتژیک خود توسط نیروهای نظامی تحت کنترل است و این بدین معنا بود که نیروهای ارتش به منظور جلوگیری از ورود منافقین به خاک ایران، شبها در این منطقه کمین می کردند و در صورت مشاهده هر جنبنده ای دستور داشتند وارد عمل شوند و همین امر باعث شده بود تا رفتن هنگام شب ما به فکه، با مشکل روبرو شود. بعد از نماز وقتی همگی سوار شدیم، ماشین جلویی ما را در بی سیم پیج کردند که: آقا احسان، توکل به خدا کنید و توسلی به ائمه اطهار و این در حالی بود که ما خود را آماده خواندن دعای توسل می کردیم. قبل از شروع، رفیقم صحبت هایی را پیرامون قسمت شدن و طلبیده شدن با همان لهجه زیبای آذری بیان کرد. جای همه خالی بود. فضای عجیبی در اتوبوس بوجود آمده بود. به جرأت می گویم فضایی معنوی با خلوص نیت فراوان. این را می شد احساس کرد. من شروع کردم پشت بلند گوی دستی به خواندن دعا. شب بود و همه جا تاریک. چشم، چشم را نمی دید. در دلمان غوغایی بر پا بود. در حال توسل بودیم که صدای پیج بی سیم، سکوت را شکست و همه شنیدند که بی سیم چه گفت. گفت: ما میریم داخل برای هماهنگی، شما منتظر بمانید. نمی دانستیم چه خبر است ولی معلوم شد که پشت تور ایست و بازرسی فکه جلوی ما را گرفته اند و اجازه ورود به منطقه را به دلیل نا امنی نمی دادند. در این لحظه بود که به فراز امام رضا (ع) رسیده بودیم. عجب لحظه ای بود. هیچ وقت اون لحظه از یادم نمی رود. انگار اتوبوس به یه منبعی وصل شده بود. از امام رضا خواستیم که خودش وساطت ما رو پیش خدا بکنه. می دیدم که چه اشکهایی از چشمان همه جاری است. گریه می کردیم و حالی عجیب و زیبا بوجود آمده بود. با همون صدای ضعیف که نشون می داد دیگه نایی برامون نمونده توسل به آقا علی بن موسی الرضا (ع) را آغاز کردیم. وقتی قسمت یا وجیها عند الله اشفع لنا عند الله تمام شد اتوبوس یه لحظه خود به خود ساکت شد و هر کسی خودش با خدا حرف می زد. همه زبون گرفته بودند. دیگه صدای گریه ها نمیامد که ناگهان صدای بی سیم در اتوبوس طنین انداز شد. همه صدا رو شنیدیم که گفت: آقا صلوات بفرستید. و این یعنی اینکه مجوز ورودمان به فکه صادر گردید. اون لحظه را از یاد نمی برم. گویی انفجاری در اتوبوس رخ داد. همه گریه می کردند و این گریه از خنده بود. انگار همه دنیا رو به ما داده بودند. من خودم اون لحظه به خیلی از شنیده ها ایمان آوردم. شنیده بودم که دعای توسل چه کارهایی می کنه ولی خودم ندیده بودم. احسانی که تا اون موقع بیشتر از هزار بار دعای توسل خونده بود، تازه به راز دعای توسل پی برد. من معتقدم اگر فردی غیر مسلمان در آن لحظه آنجا بود، حتما به خیلی از مسائل ایمان می آورد، چنانچه که فردی سست ایمان مثل من، به خدا گفت: دوستت دارم. هر چی بگی همون میشه. همه این اتفاقات افتاد که ما خیلی چیزها را بفهمیم. درسته که قسمت نشد به خود فکه برویم ولی در عوض تنگ چزابه را دیدیم و به زیارت شهدای گمنام این منطقه نائل شدیم. یکی از خادمین مزار شهدا اونجا به من گفت: من تعجب می کنم شما چه جوری این موقع شب وارد منطقه شده اید. کی به شما اجازه داده؟ منم در جوابش فقط لبخند زدم. شب خیلی عجیبی بود...

و اما امام رضا (ع) و طلبیده شدن...

در پست قبل اشاره هایی کردم به رفتنم به مشهد والان ماجرا رو کامل شرح میدم.

چند سالی بود که به پابوس آقا علی بن موسی الرضا مشرف نشده بودم. دلم لک زده بود برای بوسیدن صحن حرم،برای زائرای آقا، برای کبوترای قشنگ و با صفا، برا پنجره فولاد، برا سقا خونه، برای وضو گرفتن توی حوض وسط حیاط، برای دیدن گنبد طلایی آقا، برا درای چوبی، برای ضریح، برای آقا...دل دل می کردم که چه زمانی قسمت میشه برم مشهد نفس بکشم، بشینم توی حرم زار زار گریه کنم، با آقا حرف بزنم، بگم چقدر دوستت دارم، به آقا بگم سفارش منو پیش خدا بکنه. چند سال طول کشید...؟ اما بالاخره طلیبد...

همه چیز در زمان یک ساعت اتفاق افتاد البته به اضافه پنج سال انتظار. به منظور امر خیری پیش روحانی با صفای مسجدمون رفتم. بعد از گذشت یک هفته گفت: شما به آرامش احتیاج داری، چهره ات داره داد می زنه. گفت به نظرم یه سفر مشهد بری برات خوبه. بعد که برگشتی یه نسخه هم برات می پیچم. خندم گرفته بود. گفتم: چشم حاج آقا ولی گفتم نمی دونم بتونم مرخصی بگیرم یا نه. گفت بذار و برو. دنیا رو ول کن و برو، چیزی نمی شه. گفتم تلاشمو می کنم. راستش رو بخواین ناامید بودم. چون به لحاظ اداری و کارهای مدرسه، بد موقعی بود. شنبه به سراغ مدیریت رفتم ولی با ترس و لرز. برگه مرخصی رو تکمیل کردم. از همکارامون مدام می پرسیدم: به نظرتون مرخصی می ده. چون تعداد روزهای مرخصیم زیاد بود، سه روز. دوشنبه،سه شنبه، پنج شنبه، که خوشبختانه پنج شنبه تعطیل شد. با دلهره برگه را روز شنبه به مدیر تقدیم کردم. گفت برو فردا بیا. ناراحت شدم و ناامیدیم بیشتر شد. فردا که داشتم می رفتم توی دلم گفتم: خدایا به امید تو، می دونم اگه صلاح باشه خودت هماهنگ می کنی. رفتم داخل و با خنده از دفتر خارج شدم. قرار شد کارهای سه روز غیبتم را انجام دهم و به همکارام بسپارم. دیگه امید وار شده بودم که همه چیز حل شده و دارم می رم مشهد. با خودم گفتم الان می رم بلیط اتوبوس رزرو می کنم و فردا راهی می شم غافل از اینکه در این روزها بلیط پیدا نمی شود. داشتم می رفتم که اقبالی تماس گرفت که بپرسه چه مشکلی برام پیش اومده که اینقدر ناراحتم. آخه یه پست اندوه ناک در وبلاگش گذاشته بودم. گفتم دلم گرفته و فردا می خوام برم مشهد ولی نمی دونم جا هست یا نه. با همون لحن طنزش گفت: خوب مرتیکه ما هم فردا بچه هامونو داریم می بریم مشهد. گفت اگه بتونم یه جوری تو رو توی اتوبوس جا می دم. منم قرار شد بلیط را از ترمینال پیگیری کنم که این پیگیری نتیجه نداشت وبلیط نبود. بعد به اقبالی گفتم هر جای اتوبوس شده می شینم، توی بوفه، روی زمین، فقط هماهنگ کن برم مشهد. که فکر می کنم شب بود و تماس گرفت جا تو هماهنگ کردم و فردا قرار گذاشتیم تا با هم بریم کرج و از اونجا حرکت به سمت مشهد...

و این طوری شد که من رفتم مشهد. کاملا یقین داشتم که همه چیز به دست خدا هماهنگ شده و امام رضا طلبیده و اقبالی واسطه این امر خیر شده بود. خدا رو شکر می کنم که رفتن این سفر رو قسمتم کرد و سجده شکر به درگاهش. این طوری شد که رفتم مشهد و از طرف اونایی که می شناختم نایب الزیاره شدم. انشاء الله در پست های بعدی شرح وقایع سفر را نگارش می کنم.

در آخر دوباره از آقای اقبالی و همه دوستانم که مرا در این سفر همراهی کردند کمال تشکر و قدر دانی را بعمل می آورم.

عدو شود سبب خیر گر خدا خواهد

eresearcher — Wed, 29 Aug 2007 07:03:18 GMT

بنام خداوند خیلی خیلی دوست داشتنی.نمی دونم چه جوری به خاطر این همه لطف ازش تشکر کنم.

سلام بر همگی دوستان و یاران همیشه در صحنه خودم و تبریک این روز قشنگ به همتون و خانواده هاتون. الان توی مشهد هستیم و از اینجا با اعمال شاقه این پست را به رشته تحریر در می آورم. البته یاداور شوم که ایده پست گذاشتن از آقای اقبالی بود چون به خاطر ارادتی که به هم داشتیم و داریم خدا صلاح دید که من با ایشان به این سفر روحانی ارسال شوم.

فقط می تونم بگم که همه چیز خیلی سریع اتفاق افتاد بی هیچ مقدمه ای. کاملا مشخص بود که من رو سیاه طلبیده شدم. جریان آغاز سفر برمی گرده به روز شنبه که روحانی با صفای مسجدمون در جریان مشاوره ای که با من انجام داد، به من گفت تو باید یه سفر بری مشهد، شاید این آخرین سفر مجردیت باشه. گفتم حاج آقا بعید می دونم بتونم مرخصی بگیرم ولی سعی می کنم. یکشنبه که رفتم درخواست مرخصی را پر کردم و دادم به مدیر ولی آب پاکی رو ریخت رو دستم. گفت بعیده ولی فردا یه سری بزن. فردا که رفتم همه چیز جور شد. و من با شوق پیدا کردن اتوبوس دست از پا نمی شناختم. اما غافل از اینکه در این شلوغ و پلوغی ماشین گیرم نمی آید. نمی دونستم چه کار کنم. البته می شد با پارتی بازی هواپیما هماهنگ کنم ولی هزینه بلیطش خیلی می شد. پیگرد کامنت سوز ناکم در وبلاگ آقای اقبالی ایشان با من تماس گرفتند که علت و زمان مرگم را جویا شوند و من هم صادقانه گفتم دلم گرفته و می خوام برم مشهد ولی ...

ایشان هم در ضمن دیدن صداقت من گفت ما هم داریم بچه هامونو می بریم مشهد. با کلی منت بالاخره حاضر شد منو رایگان ببره البته اینایی که گفتم خالی بندی بود. قسمت من این بود که با اقبالی کبیر(البته از لحاظ دل) برم مشهد. خودش هم می دونه اتوبوسشون جا نداشت ولی وقتی آدمو بطلبند هیچ چیز نمی تونه جلوشو بگیره. این طوری که شد ما اومدیم پا بوس خورشید ایران.

حالا توی این سفر چه تجربه های خوبی کسب کردم انشاءالله بماند در پست بعدی البته اگر در کنار دوستان عمری باقی ماند که بعیده...

ای کاش آن لحظه یک خر می بودم

eresearcher — Tue, 21 Aug 2007 19:40:18 GMT

بنام خداوندی که موجودی آفرید که نامش را آدم نهادند. این آدم نسبت به دیگر موجودات برتری های منحصر بفردی دارد اما ...

نماز که تمام شد بر خلاف هر شب که دقایقی را با مسجدی ها گپ می زدم بدون اعتنا به آنها به سمت خانه حرکت کردم. دستم در جیبم بود و مشغول فکر کردن به مساله ای بودم که 5 ماهی است ذهنم را به خود مشغول کرده است. میدان عقاب شهرک قائم واقع در منطقه مینی سیتی که رسیدم به علت خنکی هوا ترجیح دادم ساعتی را در محضر درختان زنده میدان زیر آسمان سیاه و صاف، به تفکر بپردازم. دور و بر ساعت 30/8 بود که خانم محجبه ای با کودکی که در بغلش خوابیده بود ابتدای خیابانی که از میدان می گذشت از اتوبوس پیاده شد و در کنار خیابان منتظر ایستاد تا ماشینی نگه دارد و او را به مقصدش برساند. چند دقیقه ای که ایستادند ناخودآگاه توجه من به آنها جلب شد که چرا ماشین ها نمی ایستند تا این بندگان خدا را سوار کنند با وجود اینکه بسیاری از خودروها بدون سرنشین تردد می کردند. 45 دقیقه سپری شد و یک کسی که آنها را سوار کند پیدا نشد. آن لحظه بود که از خداوند آرزو کردم که ای کاش من در آن لحظه یک خرمی بودم و می رفتم و آنها بر پشتم سوار می شدند و با علاقه می رساندمشان. بلند شدم که بروم سمتشان تا لااقل بچه را از بغلش بگیرم که آدمی پیدا شد و آنها را سوار کرد. دوباره دستانم را در جیبم انداختم و به راه خود ادامه دادم ولی این بار به مساله 5 ماه فکر نمی کردم بلکه به یک جو آدمیت فکر می کردم که با این همه ادعای آدمیت و مسلمانی و ایمان به خدا و هزاران تعریف دیگر، چرا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

این پست را ننوشتم که این موضوع را از زوایای مختلف مورد تحلیل و بررسی قرار دهم فقط نوشتم که بگویم مردم را دوست دارم و دلم می خواهد تا لحظه مردنم خدمت گذارشان باشم. و دوست دارم این دوست داشتنم را هم به دیگران بگویم تا آنها هم در این کار خیر اگر توانستند دستی داشته باشند. بالاخره سفارش شده که اگر چیزی را برای خود دوست دارید برای دیگران هم دوست داشته باشید و آنچه برای خود نمی خواهید برای دیگران هم نخواهید.

آقا جون زودی بیا

eresearcher — Mon, 20 Aug 2007 03:36:18 GMT

نشسته بودم کنار جانماز مامان بزرگم و داشتم نماز خوندنشو نگاه می کردم. وقتی که نمازش تموم شد شروع کرد به خوندن یه چیزی. ازش پرسیدم: مامانی، مامانی داری چی می خونی؟ خندید و گفت: دارم با خدا حرف می زنم. گفتم داری چی بهش می گی؟ گفت دارم برا سلامتی آقا دعا می کنم. گفتم: آقا! گفت آره آقا. گفتم آقا دیگه کیه؟ یه نفس بلند کشید و با خنده بهم گفت: آقا همونیه که چند ساله منتظرشیم تا بیاد مردمو از ظلم و ستم آدم بدا نجات بده. همونیه که اگه بیاد دیگه نمی ذاره آدمای روی زمین گرسنه بمونن. همونیه که با اومدنش همه بدیا از روی زمین پاک می شن... راستی آقا خیلی مهربونه. میگن بچه ها رو خیلی دوست داره. همونیکه میاد و بچه ها و دوستای فلسطینی تو رو از دست اسرائیلیا نجات می ده. همونیکه با اومدنش بچه ها خوشحال می شن و می خندن. میگن آقا خیلی خوشگله. چشای خیلی قشنگی داره. میگن وقتی که میاد با مهربونیش همه آدم بدا رو از بین می بره و بوی خوبش همه جا می پیچه. یهو دیدم مامانی چشاش پر از اشک شد و داره گریه می کنه. گفتم: چی شده مامانی؟ چرا داری گریه می کنی؟ گفت: آخه می ترسم آقا بیاد و اون موقع من مرده باشم تا صورت قشنگشو نگاه کنم و از خوشحالی بخندم. بعد با دستای کوچیکم اشکای خوشگل مامانیو پاک کردم و نشستم کنارش و دستامو به سمت خدا بلند کردم و توی دلم گفتم:

منم مثل مامانی بهت سلام می دم. وقتی مامانی این همه ازت تعریف می کنه، حتما خیلی خوشگل و مهربونی. پس منم می خوام ببینمت. منم می خوام هر چه زودتر ببینمت و حرفامو بهت بزنم. من الان نمی دونم کجایی و داری چی کار می کنی ولی یه چیزایی هست که می خوام بهت بگم. مامان بزرگم بهم گفت اگه تو بیای زمین و جهان پر از خوبی می شه. آقا یعنی میای و من دیگه تنها نباشم. دلم می خواد وقتی که میای بپرم و بغلت کنم و صورتتو بوس کنم. آقا جون مامانیم گفتش اگه تو بیای دوستای فلسطینیم نجات پیدا می کنن. راست میگه؟ معلومه که راست می گه آخه مامانی هیچ وقت به من دروغ نگفته. پس زودتر وسایلتو بریز توی چمدونو بیا. اون گفت اگه تو بیای دیگه مردم از گرسنگی نمی میرن. همه بدیا فرار می کنن. چون تو مثل یه پلیس مهربونی. تو یه چراغی توی یه اتاق تاریک. اون گفت وقتی تو بیای بچه ها می خندن. اون گفت تو فرشته نجات مردم روی زمینی. آره؟ مامانی هیچ وقت به من دروغ نمیگه. اون میگه الان که تو نیومدی خیلیا منتظر اومدنتن. خیلیا دلشون می خواد تو رو ببینن. مامانی هم خیلی دوست داره تو رو ببینه. پس زودتر بیا. زودتر بیا آدم بدا رو از خونه آدم خوبا بنداز بیرون. بچه های خوب جهان منتظرن تا بیای و اونا رو از دست آدم بدا نجات بدی. زودتر بیا دنیا رو گلبارون کن. آخه می دونی خیلی از مردم هستن که دارن با سختی زیاد زندگی می کنن. شبا گشنه می خوابن. من خیلی دلم می خواد بهشون کمک کنم ولی تنهایی نمی تونم. پس تو رو خدا بیا تا با هم کمکشون کنیم.

از امشب با مامان بزرگم نماز می خونم و بعد از نماز برای اومدنت دعا می کنم تا زودتر بیایی.

قول می دی منو تنها نذاری؟ منتظر جواب نامم هستم. اگه جواب هم ندادی عیبی نداره فقط زودی بیا. دوست دارم.

حالا می خوام یه سوال از آقا بپرسم:

آقا، تو رو که مردم اینقدر دوست دارن، مثلا من و مامانیم اینقدر دوست داریم پس چرا زودتر نمی آی و به ما کمک کنی؟ تو رو که بچه های دنیا اینقدر دوست دارن پس چرا جواب سلامشونو نمی دی؟ مگه نمی دونی بچه ها چقدر دوست دارن؟ دوستای من همه تو رو دوست دارن، من اینو می دونم.

جواب: نمی دونم چرا آقا نمیاد.

یه جمله هم به مردم میگم:

من رضای خیلی کوچیک با این دستای کوچیک و دل پر از حرفم با آقا، از همه مردم می خوام که بیانو برای اومدن آقای مهربون دعا کنن.

و اما یکی از ویژگی های یاران آقا :

چون آقا خودش خیلی مهربونه حتما یاراش هم مثل خودش مهربونن ولی نه به مهربونیه خودش و به مردم گرسنه و بی گناه کمک می کنن.

متن حاضر نامه دانش آموز کلاس پنجم ابتدایی به آقا امام زمان(عج) بود.

امیدوارم لذت برده باشید.

غزل خداحافظی

eresearcher — Sun, 12 Aug 2007 21:32:18 GMT

بنام خداوند خیلی خیلی مهربون که همیشه توی زندگی یار و یاورم بوده و اگه اون کمکم نمی کرد من به هیچ جا نمی رسیدم. خدایا دوست دارم...

سلام گرم و صمیمی همیشگی من به همه دوستان عزیز و دوست داشتنی.

176 روز از قرار دادن اولین پستم روی وبلاگ با عنوان یادداشت های یک دانشجو می گذره. و هنوز از لابلای نوشته ها بوی زندگی به مشام می رسه. خوب، با همه سختی ها و خستگی ها و محدودیتهای روبروم، با توکل به خداوند و پشتکار موفق شدم به همه بفهمونم که احسان هنوز زنده است و زندگی می کند. خیلی سخت بود ولی تجربه هایی شیرین درپس آن خوابیده بود. تجربه های به یاد ماندنی، شب تا صبح بیدار ماندن و نوشتن، انتخاب موضوع، از خواب و خوراک زدن، فکر کردن آن هم از نوع عمیق، دقت کردن، مشاهده کردن، بحث کردن، نقد کردن و نقد شدن، نقد شنیدن و... خیلی خوب بود، تجربه ای جدید و به یاد ماندنی، باز هم در اینجا از معلم عزیزم استاد فاضلی تشکر می کنم و دستانش را می بوسم که برای من فرصت چنین تجربه ای را فراهم ساخت.

متن حاضر آخرین پست من تا آخر تابستان است. دلم نمی خواد محیط قشنگتون را رها کنم، دلم نمیاد... حتی گفتن موضوع هم برام دشواره. نمی دونم چه جوری می خوام خداحافظی کنم. الان که دارم می نویسم چشام پر از اشکه و دلم پر از اندوه. ولی چی کار کنم که تو پیچ و خم این زندگی دارم گم می شم. راستش علت اصلی ننوشتنم شلوغی سرمه. امسال توفیق این حاصل شده تا به عنوان معلمی ناچیز در خدمت دوستان پایه اول دبیرستان برای تدریس درس مطالعات اجتماعی باشم. همچنین به سمت مربی راهنمای این عزیزان نیز منصوب شده ام. برای تدریس مشغول تدوین دفترچه ای با عنوان " فعالیت و زندگی" هستم تا این درس تا حد امکان برای دانش آموزان قابل لمس گردد و بتوانند نوشته های کتاب را در زندگی خود تجربه کنند و در کنار خواندن و لذت بردن از درس به تجربیات خود از زندگی بیافزایند. در کنار این موضوع قصد دارم شیوه های جدیدی را برای تدریس پایه گذاری کنم. شیوه هایی که منطبق با زندگی روزمره دانش آموختگان است. قصد دارم شاگردانی تربیت کنم که کتاب مطالعات خود را پس از پایان سال دور نریزند و هر گاه به آن نگاه می کنند لحظات خوش با کتاب زندگی کردن را در ذهن خود تداعی کنند. تدوین این دفترچه مستلزم مطالعه عمیق کتاب و تفکر جامع بر روی مفاهیم آن می باشد. و این خود زمان بر است. لذا مجبورم قسمت اعظمی از زمانم را روی این موضوع متمرکز کنم. از طرف دیگر تلاش هایی که در گذشته به منظور برخی تغییرات انجام داده ام، خون دلهایی که خورده ام، کم کم دارد به مرحله تصویب و اجرا در می آید و من از این بابت بسیار خوشحالم، گرچه که چشمم آب نمی خورد ولی مهم برای من اینست که من تلاش خود را می کنم و در قبال این تلاشم تجربه کسب می کنم. از ابتدای مهرماه هم کلاس های دانشگاه شروع می شود و آغاز واحدهای تخصصی، که این هم برای من تجربه ای جدید است. در حال حاضر وضعیت من اینگونه است و فکر نمی کنم زمانی برای وبلاگ نویسی بماند گرچه که این کار از اولویت های برنامه کاری من در زندگی است و قول می دهم تا هر زمانی که فرصتی دست داد بنویسم و سعی می کنم دوباره از ابتدای مهرماه تجربیات زندگی ام را ثبت کنم. در این فرصت محدود هم تجربیاتم را روی کاغذ پیاده می کنم تا از دست نروند. به هر حال از اینکه تا به اینجای کار مرا همراهی کردید و سعی کردیم در فضایی صمیمی به بیان نظراتمان بپردازیم، از همگی کمال تشکر و قدردانی را بعمل می آورم. در آخر چند تا خواهش ازتون دارم:

1. تا جایی که می تونید برام دعا کنید تا در انتخاب واحدم مشکلی بوجود نیاید و برنامه ام با برنامه دبیرستان تداخلی پیدا نکند که اگر چنین شود زحمات پنج ساله ام به هدر می رود.

2. ازتون خواهش می کنم نظراتتون را درباره مطالب وبلاگ و چگونگی بیان آنها و اینکه آیا مطالب بدرد بخور بود یا نه، بنویسید، هر کسی هر نظری داره بنویسه واگر خواستید نظراتتون را با نام مستعار بنویسید.

3. کسانی هم که مایلند حقیر را در آماده سازی دفترچه و دیگر برنامه ها یاری دهند من با کمال میل آماده شنیدن پیشنهاداتشون هستم.

در پایان دوباره ازهمگی دوستان کمال تشکر و قدر دانی را بعمل می آورم و توفیقات روز افزون را از خداوند متعال برای شما آرزو میکنم.

... تا آخرین نفس می جنگم و تا نفس خود را به زانو در نیاوردم از پا نمی نشینم ...

خداحافظ ...

موضوع اصلی را فراموش نکن!

eresearcher — Tue, 07 Aug 2007 20:34:18 GMT

خانمی طوطی خرید، اما روز بعد آن را به مغازه برگرداند و به صاحب مغازه گفت: این پرنده صحبت نمی کند. صاحب مغازه پرسید: آیا در قفس آینه ای هست؟ طوطی ها عاشق آینه اند. آن ها تصویرشان را در آینه می بینند و شروع به صحبت می کنند. آن خانم یک آینه خرید و رفت.

روز بعد باز آن خانم برگشت، طوطی هنوز صحبت نمی کرد. صاحب مغازه پرسید: نردبان چه؟ در قفسش نردبانی هست؟ طوطی ها عاشق نردبان هستند. آن خانم یک نردبان خرید و رفت.

اما روز بعد باز هم آن خانم آمد. صاحب مغازه گفت: آیا طوطی شما در قفسش تاب دارد؟ نه؟! خوب مشکل همین است. به محض اینکه شروع به تاب خوردن کند، حرف زدنش همه را برمی انگیزد. آن خانم با بی میلی یک تاب خرید و رفت.

وقتی آن خانم روز بعد وارد مغازه شد چهره اش کاملا تغییر کرده بود. او گفت: طوطی مرد! صاحب مغازه یکه خورد و پرسید: واقعا متاسفم، آیا او یک کلمه هم حرف نزد؟ آن خانم پاسخ داد: چرا! درست قبل از مردنش با صدایی ضعیف از من پرسید که مگر در آن مغازه غذایی برای طوطی ها نمی فروختند؟

برگرفته از کتاب: هفده داستان کوتاه کوتاه، ترجمه: سارا طهرانیان

یادتان نرود پست قبلی را مطالعه فرمائید.

تجربه و خاطره یک روز مرخصی

eresearcher — Tue, 07 Aug 2007 20:11:18 GMT

ای نام تو بهترین سرآغاز بی نام تو نامه کی کنم باز

سلام بر همگی مخاطبان محترم مخصوصا خدمت دوستان عزیزم.

دیروز برای من از اون روزهایی بود که فکر نمی کنم هیچ وقت خاطره آن از ذهنم پاک شود. ماجرا از چند روز پیش شروع شد که اقبالی نامی، با من تماس گرفتند. و خبر دادند که دوشنبه این هفته یعنی دیروز، قراراست جلسه گروه مطالعاتی با حضور دکتر مظفری برگزار شود و از من هم خواهش کردند که حتما در جلسه حضور داشته باشم. گفت قرار است دوستان دیگر هم بیایند و این خوشحالی مرا دو چندان کرد. خیلی خوشحال بودم که دوباره دانشمندان جوان آینده دوباره دور هم جمع می شدند و با هم به گفتگو و تبادل تجربیات می پرداختند. پرسیدم حالا قرار است پیرامون چه مسائلی با هم صحبت کنیم. گفتند مسائل اعتقادی. بعد پیشنهاد کرد که اگه موضوعی به ذهنم آمد برایش ارسال کنم. فکر می کنم همان موقع بود که موضوع " زندگی با رویکرد اعتقادی" را پیشنهاد کردم. نمی دانم چه شد که این مساله به ذهنم آمد. امروز فهمیدم که موضوع جلسه همین است که پیشنهاد کردم. و دکتر مظفری هم در این خصوص آماده تشریف آورده بودند. البته لازم به ذکر است که 2،3 روز گذشته بحث هایی را در خصوص آمدن یا نیامدنم از طریق پیام کوتاه با یکی از اعضای گروه انجام داده بودم و به این نتیجه رسیده بودم که حضور نداشته باشم و اگر هم باشم مثل بچه های آرام سرم را پائین بیاندازم و سکوت اختیار کنم که البته هیچ یک از 2 مورد محقق نگردید. با هر مصیبتی بود زمانم را تنظیم کردم و مرخصی هم گرفتم و امروز در خدمت گروه بودم و از محضر دوستان لذت بردم. خوب وارد بحثهای جالبی که صورت گرفت نمی شوم ولی اعتراف می کنم که مباحث بیشتر از اینکه جنبه اعتقادی داشته باشد جنبه جامعه شناسی داشت البته خودمان در جهت هدایت بحث به این سمت بسیار نقش داشتیم ولی در کل مباحث چیزی بین اعتقادی و جامعه شناسی بود یعنی ملزومات هر دو را به همراه داشت. البته این بحثها را نمی توان به یک جلسه یا زمان های اندک محدود ساخت و نیازمند جلسات و حتی نشستهای جامع تری در این خصوص هستیم. به عنوان مثال فرصت وشرایط گفتن حرف های ناگفته بسیاری در این جلسه وجود نداشت که اگر چنین می شد فکر می کنم بسیاری از مشکلات کنار می رفت، حداقل در مورد خودم می توانم این ادعا را کنم که اگر می توانستم برخی صحبت ها را انجام دهم بسیاری از انتقاداتم معنا پیدا می کرد. به هر حال جلسه نا مناسبی از دید من نبود و من به شخصه استفاده کردم و قرار گذاشتیم تا هفته بعد هم این صحبت را ادامه دهیم. لازم می دانم به نکته ای هم اشاره کنم و آن اینکه از عوامل موفقیت چنین نشست های گروهی ای، وجود عامل رهبری در حضور جمع است که در این جلسه دکتر مظفری به عنوان لیدر(هادی)، نقش خود را به نحو احسن انجام دادند و من از همین جا دستان ایشان را می بوسم. البته دقت داشته باشید که رهبری به فرد یا خرد فردی محدود نمی گردد و با توجه به اقتضائات می تواند به خرد جمعی نیز تبدیل گردد. این نکته ای بود که لازم دیدم در میان کلام بدان بپردازم. در ضمن اگر بشود در چنین جمع هایی شرایط حوزه عمومی را فراهم نمود، طبق نظرهابرماس بسیاری از مشکلات را می توان در همین مراحل اولیه و ساده، مرتفع نمود.

این بود مختصری از جلسه امروز...

ادامه داستان...

بعد از اتمام جلسه با دکتر آمدیم بیرون. خیلی دلم می خواست با همراهی هم به امامزاده علی اکبر چیذر می رفتیم تا هم کمی دلمان باز شود و من هم کمی از حقایق برایشان می گفتم. اما ظاهرا قسمت نبود. تا سر خیابان شهید صالحی آمدیم و دیدم که رضا و ابوالفضل و همشیره شان منتظر تاکسی هستند. دکتر هم مشغول هماهنگی با یکی از دوستانشان بودند که در همان نزدیکی ها تشریف داشتند. با هم برگشتیم سر خیابان. من و رضا رفتیم یه جایی. مورد اورژانسی بود. وقتی برگشتیم دیدیم جا تر و بچه نیست. دکتر با دوستش آقای محبی رفته بود. توی دلم گفتم: منو تنها نذار، رو قلبم پا نذار. دویدم و خودمو رساندم و با دکتر خداحافظی کردم. برگشتم پایین و رضا گفت من عجله دارم و 5/1 توی دفتر آقا محمود قرار دارم و ابوالفضل هم گفت می خواهم بروم پیش آقا صالح. دلم خیلی گرفته بود. منم گفتم تا تجریش همراهتان میایم و از آنجا با ابوالفضل می روم امامزاده صالح. حالا مگه وسیله گیرمان می آمد. ابوالفضل و خواهرش سوار یک ماشین شدند و من و رضا هم سوار یکی دیگه. رضا هم دلش گرفته بود. با شناختی که از ابوالفضل دارم می دانم که او اصلا دلی ندارد که بگیرد. با رضا توی مسیر حرف زدم. دلش بد جوری پر بود بدتر از خود من. رفتیم توی تجریش چیزی خوردیم و از هم خداحافظی کردیم. در امامزاده صالح با اقبالی ملاقات کردم. حالا خاطرات و خطرات با او بودن بماند برای زمانی دیگر. در همین حد بدانید که هیچ گاه با او به زیارت نروید واگر رفتید مواظب خود باشید. به همین خاطره کوچک بسنده می کنم که هنگام نماز در رکعت سوم چنان " یا اللهی" فریاد زد که من گفتم سقف امامزاده آمد پائین و به زور جلوی خنده خودم را گرفتم. دیگه از مسائل حاشیه ای ایشان صحبتی نمی کنم. اقبالی با شیطان رانده شده نسبت فامیلی دارد. نمی توانم از او نگویم. البته با هم هماهنگ کردیم که این مسائل در وبلاگ منعکس گردد. داخل امامزاده مانند بچه های کوچک بهانه می گیرد. زودباش بریم. خسته شدم. چقدر نماز می خونی. منو به زار درآورده بود. خوب شد فقط دوست من است. البته در زمینه مشاوره با گرایش انتخاب همسر هم ید طولانی دارد. ایشان شاهکار خلقت هستند. بگذریم...

از امامزاده که آمدیم بیرون گفت برنامه ات چیه؟ گفتم طبق معمول باید یک غذایی بهت بدهم بخوری. گفت اتفاقا من هم می خواستم همین پیشنهاد را بدهم. ما شا الله این قدر هم خوش خوراک است که نگو و نپرس. بعد رفتیم بیمه و کارهای بیمه شروع شد. کارمند بیمه می خواست بره نهار و گفت شما بمان بعد از نهار. التماس کردم که کارم را راه بیاندازد. نمی دانم تا به حال کارتان در چنین مراحل اداری گیر کرده یا نه ولی خدا نصیبتان نکند آن هم بیمه که اگر وارد این اداره شوی بیرون آمدنت با کرام الکاتبین است. تنها دعایی که می کنی این است که زود تر تمام شود و از آن محیط سربسته و خفه بیرون شوی. انجام مراحل اداری از اتاق 18 شروع شد و فرمودند باید به اتاق 11 بروی. دیگر ساعت 1 شده بود و وقت نهار کارمندان. آمدیم بیرون و با ابوالفضل به سمت ولی عصر حرکت کردیم تا وی را تا سوار تاکسی شدن همراهی کنم. در راه برگشت به اداره تامین اجتماعی همان بیمه اتفاق دیگری برایم افتاد. یکی از افرادی که در خیابان به منظور بازاریابی نمونه عطریات به شهروندان می دهند نمونه ای خوشبو به من داد. پس از بو کردن برگشتم و پرسیدم نام آن چیست؟ اینجا بود که مراتب ادب و احترام را آغاز نمود و با زبانی چرب مرا به داخل مغازه هدایت نمود: آقا شما که شخصیت هستید باید عطری مناسب شخصیتتان بزنید، این عطرهای اسپرت بدرد تان نمی خورد و حرف های دیگر. ورود من به عطر فروشی همانا و 45 دقیقه بحث جامعه شناسی با فروشنده همانا... خیلی با کلاس شروع به تست کردن شد. من اصلا قصد خرید عطر نداشتم ولی در عمل انجام شده قرار گرفتم. راستش را بخواهید به خودم گفتم شاید پول ناچیز من برکتی برای کارش داشته باشد. عطر را انتخاب کردم. با آرامش شیشه ها را برایم امتحان کرد و ایرادات و مزیت های شیشه های مختلف را برایم توضیح داد. وی در خیالش خودش فکر می کرد با یک فرد پول دار صحبت می کند که توان مالی اش به او اجازه می دهد تا هر کاری که دلش می خواهد انجام دهد و هر طوری که می خواهد زندگی کند. پرسیدم حالا قیمت شیشه ها چند است؟ گفت از چهار هزار تومان داریم تا برو بالا... گفتم خیلی زیاده من توانایی پرداخت چنین مبلغی را ندارم. اینجا بود که بند دلم پاره شد و گفتم: ببین آقا، من یک معلم ساده ام. روزی چندین ساعت کار می کنم ولی آنقدری دریافت نمی کنم که بتوانم چنین خرج هایی بکنم و درد و دل شروع شد... از مشکلات با هم صحبت کردیم، از آدم های ثروتمندی که نمی دانند چگونه پول خود را خرج کنند، او از خاطراتش گفت و من هم از خاطرات کارم در ساعت فروشی که چه چیزهای باور نکردنی در معاملات دیده بودم. کلی بحث کردیم. گفتم چون کتاب بسیار دوست دارم اگر قرار باشد شیشه عطر شانزده هزار تومانی تهیه کنم همه آن را می دهم و کتاب می خرم. باور کنید وقتی وارد شهر کتاب نیاوران می شوم دلم نمی خواهد بیرون بروم، اینقدر می مانم تا خسته شوم. چه کار کنم هزینه خرید کتاب برای من بالاست و من علاقه زیادی به آن دارم. وقتش را هم ندارم که به کتابخانه ملی بروم. شیشه عطر را گرفتم با مبلغ ناقابل دو هزار تومان و با دلی پر از اندوه و امید و با فکر به صحبتهای دکتر مظفری از مغازه بیرون آمدم و راه خود را به سمت تامین اجتماعی ادامه دادم به امید آنکه بتوانم قسمتی از هزینه ساخت عینکم را از بیمه تامین نمایم. پاهام نای راه رفتن نداشتند. شعله های آتشین خورشید که زمین را داغ کرده بود از کف پاهایم احساس می کردم. اشکم دیگر داشت در می آمد. بالاخره رسیدم بیمه. رفتم اتاق 11، یک ربعی منتظر تا پرونده ام پیدا شود. در این فاصله به صحبت های جلسه فکر می کردم. بعد از گرفتن پرونده به اتاق 18 برگشتم و از آنجا به اتاق 20. از 20 به 38 رفتم و بعد از گذشتن چند دقیقه ای بالاخره یک فقره چک صادر گردید. بعد به اتاق روبرویی رفتم و از آنجا به اتاق 40 و دوباره بازگشت به همان اتاق. خوشحال به مبلغ چک نگاه کردم و آهی بلند سراسر وجودم را فرا گرفت. فکر می کنید بیمه چقدر کمک کرده بود؟ 11000 تومان، یعنی چیزی کمتر از یک چهارم هزینه پرداختی برای تهیه عینک. به خودم گفتم باشه. عیبی ندارد، من هم خدایی دارم. رفتم بانک برای پاس کردن چک تازه فهمیدم ساعت چهار و نیمه و بانک تعطیل. خیلی خسته بودم. سرم را انداختم پائین و به سمت پل تجریش راه افتادم برای سوار شدن اتوبوس. از روی خط عابر که رد شدم ناگهان یک دستگاه خودروی بنز الگانس چنان ترمز گرفت که گویی خیابان ملک شخصی اش است و من به حریمش تجاوز کرده ام. آن زمان بود که راننده به ظاهر متشخص با سر و وضعی مرتب و اتو کشیده و کراوات زده در حالی که سیگار می کشید از ماشین پیاده شد و 2،3 تا بد و بیراه حسابی نثار من کرد. مگه کوری ماشین به این گندگی را نمی بینی؟ مردیکه بی شعور... تا به حال سر کودکی بی دلیل و از روی عصبانیت فریاد کشیده اید و دیده اید که حرفی نمی زند و در حالی که لب و لوچه اش آویزان می شود، بغض می کند و ناگهان گریه اش می گیرد... آن لحظه همین طوری شدم. سرم را انداختم پائین و در حالیکه زبانم بند آمده بود بدون گفتن حتی یک کلمه جواب به راه خود ادامه دادم که ناگهان بغضم ترکید و زدم زیر گریه. کسی که پشت سرم میامد گفت کمی از بدنه کیفت به ماشین کشیده شد، چرا جوابش را ندادی؟ هیچی نگفتم و رفتم. تا رسیدن به خانه چشم هایم پر از اشک بود و فکر می کردم، که آیا ما انسانیم؟ آدم ها چقدر برای هم احترام قائلند. چقدر به حقوق هم احترام می گذارند. و هزاران مساله تو در توی زندگی... توی دلم سوالات زیادی را از دکتر مظفری و بچه های گروه می پرسیدم. سوالاتی که اگر به راحتیه گفته های دکتر مظفری بشود پاسخی برایشان داد، جامعه اصلاح می شود. افراد به خود سازی و اصلاح خود می رسند. جامعه گل و بلبل می شود...

و و و... و ..........................

کار فرهنگی یا ماست مالیز یشن

eresearcher — Tue, 31 Jul 2007 22:58:18 GMT

بنام خدا و سلام خدمت همگی دوستان و سروران گرامی.

به خاطر ایجاد وقفه یکماهه در ارائه مطالب مراتب عذر خواهی را به جا می آورم. مطلبی که این بار در نظر گرفتم نمونه بارزی است از انجام فعالیتهایی که بدون برنامه ریزی و پشتوانه فکری به حرکت در می آیند و در نهایت با شکست رو برو می شوند و مسیر را برای انجام فعالیت های دیگر مسدود می سازد.

2، 3 هفته گذشته بود که زمزمه هایی را پیرامون برگزاری یادواره شهدا در مسجد و بین بچه ها می شنیدم تا اینکه متوجه شدم خودم یکی از دست اندر کاران برگزاری مراسم هستم آنهم مسئول مهمترین و کلیدی ترین بخش کار، یعنی کمیته فرهنگی. ماجرا از آنجایی شروع شد که وقتی من از خستگی در خواب ناز مشغول تماشای سریال پسرک عاشق و بدبختی هایش بودم گویا پیامکی از جانب یکی از برو بچه های بی نظم بسیج به من ارسال شده بود مبنی بر اینکه تا 2 ساعت دیگر در مسجد حضور بهم رسانید تا در جلسه برگزاری یادواره شرکت نمایید. در خواب شیرین بودم که صدای ویز ویز موبایلم آرامش وصف ناپذیرم را برهم زد و من به ناچار از جا پریدم. با همان صدای گرفته گفتم: بفرمائید. گفت: سلام صیدافکن، پاشو بیا مسجد جلسه داریم مگه پیام محمد بهت نرسید؟ گفتم منو از خواب پراندی تازه طلب کار هم هستی؟ کلی برایش کلاس گذاشتم، گفتم: ببین برای جلسه می بایست از 2 هفته قبل به من خبر بدهی تا برنامه ریزی کنم و برایت جای خالی در نظر بگیرم، حالا سوای از شوخی هم واقعا زمان نداشتم. (همین طوری که برنامه ریزی می کنم کلی از کارهایم عقبم) خلاصه به این نتیجه رسیدیم که آن شب در جلسه شرکت نکنم و زمان جلسه بعدی را بمنظور شرکت پرسیدم و در سررسید یادداشت کردم. موعد جلسه فرا رسید و من بسیار علاقه مند که بفهمم با توجه به مصوبات جلسه گذشته که تا حدودی در جریان آنها بودم، اعضای حاضر چگونه ظاهر می شوند و به بیان نظرات خود می پردازند. با آغاز جلسه متوجه شدم بسیجیان همیشه در صحنه طبق معمول بدون آمادگی لازم و خالی از نظر به سان مترسک گوش به فرمان نشسته اند تا با اعلام دستور وارد عمل شوند. من هم که با توپ پر رفته بودم برای رسیدن نوبت بمنظور صحبت کردن لحظه شماری می کردم. مسئول هماهنگی شروع کرد به صحبت کردن و همان آغاز فهمیدم که چه میزان بادی در کله اوست و می خواهد ملزومات بالا آمدن گندی را فراهم نماید. صحبت هایی انجام دادند آن هم از نوع تحریک آمیز به طوری که همگی اعضا با اشتیاق کامل و فکر می کنم بدون کمترین فکر کردنی، به وعده ایشان لبیک گفتند. نوبت به تقسیم وظایف رسید و 5 کمیته به عنوان کمیته های برگزاری یادواره شهدا به اعضا معرفی گردیدند. چه حدسی می زنید؟ بنده به دلیل تجربیاتی که در خصوص فعالیت در زمینه شهدا و ترویج فرهنگ شهادت در این چند ساله کسب کرده بودم به عنوان مسئول کمیته فرهنگی به جمع معرفی شدم. از همان ابتدا می شد حدس زد که چه خوابی برایم دیده اند. بعد از معرفی با مطالعه دفترچه ریز برنامه های یادواره و آشنایی با کار گروه فرهنگی متوجه شدم که در عمل انجام شده قرار گرفته ام. حالا زمانی فرا رسیده بود تا مدیریت خودم را آغاز کنم تا دوستان کمی با وظایف حقیقی کمیته فرهنگی آشنا شوند و جالب بود که با ذهنیتی که دوستان داشتند و به نظر بنده کمی نادرست به نظر می آمد تعداد بسیاری از عزیزان آمادگی خود را به منظور فعالیت در این کمیته اعلام کرده بودند. خلاصه کلید کار خورد، این را ازین جهت عرض می کنم چون کاری که قرار است شروع شود نیازمند گذراندن فراز و نشیب های گوناگون و سلسله مراتبی است و این در حالی است که کار حاضر در بستری تقریبا پیچیده در حال شکل گیری است چون به طور کلی فعالیتی که قرار است در محیط بسیج انجام شود باید از نظر مجتهدین بسیاری بگذرد تا مهر تائید برای انجام آن صادر گردد. در چنین شرایطی وجود شخصی همچون صیدافکن به عنوان مسئول و در وهله اول کسی که دررشته جامعه شناسی تحصیل می نماید بر حساسیت وظیفه محوله می افزاید. تا به اینجای کار می بینید که تقریبا همه چیز در جای خود قرار دارد و ظاهرا مشکلی جهت برگزاری یادواره وجود ندارد. ولی مشکل از زمانی آغاز شد که صیدافکن تصمیم به انجام کاری گرفت که در سال های آینده نیز تداوم داشته باشد. وی پیشنهاد کرد قبل از هر چیزی باید هدف خودمان را از برگزاری یادواره مشخص کنیم و بنشینیم و در یک حوزه عمومی، با صراحت سنگهای خود را با هم وا بکنیم. از این پیشنهاد استقبال زیادی صورت گرفت ولی کسی فکر نمی کرد که صیدافکن با برگزاری یادواره به چنین شکل سنتی و کلیشه ای خود، مخالف باشد. دوستانی که در برخی از فعالیت ها بنده افتخار همراهی و همکاری با آنان را داشته ام کاملا با طرز فکر و نحوه عمل بنده آشنا هستند و اینکه یا کاری را شروع نمی کنم و یا وقتی می خواهم فعالیتی را آغاز کنم در شروع آن بسیار دقت کرده سپس با تمام قوا سعی می کنم کار را به نتیجه برسانم. آن شب هم در جلسه ای که دوستان اعلام آمادگی خود را جهت همکاری با کمیته فرهنگی بیان داشتند همه این اتمام حجت ها را با صراحت و جدیت با آنها انجام دادم. در این جلسه نزدیک به 12 نفر اعلام آمادگی کردند و شماره تلفن های آنها را گرفتم تا بمنظور هماهنگی های بعدی با آنها تماس بگیرم. خلاصه با هر بدبختی بود هماهنگی جهت برگزاری جلسه سوم با مسئولین کمیته ها صورت گرفت و نهایتا موفق به برگزاری این جلسه شدیم. راستش را بخواهید از ابتدا با برگزاری یادواره به این سبک و سیاق موافق نبودم و با این ذهنیت در جلسه شرکت کردم تا نظر مسئولین را نسبت به برگزاری تعدیل کنم و تا حدودی هم موفق شدم، برای روشن تر شدن موضوع به ادامه داستان توجه فرمائید آن هم با دقتی دو چندان. جلسه مانند گذشته با ذکر یک صلوات شروع شد. 6، 7 نفری می شدیم. مسئول هماهنگی یک سری مقدماتی را ارائه کرد و جالب اینکه بقیه به غیر از یک نفر صحبت های ایشان را تائید می کردند. و من هم که کم کم کاسه صبرم لبریز شده بود با اشاره می گفتم که حالا من هم صحبتم را می کنم و ... بالاخره نوبت من شد و بی مقدمه زدم توی برجک مسئولین. آقا اصلا برای چی می خواهید یادواره برگزار کنید؟ هدفتان از برگزاری چنین مراسمی چیه؟ خیلی جا خوردند و شروع کردند به دلیل آوردن. خوب معلومه می خواهیم یاد شهدا را زنده نگه داریم. خوب این را که من هم می دانم، چگونه می خواهید این کار را انجام دهید، اکثرا همان حرف های کلیشه ای گذشته را به زبان آوردند، اینکه ما در قبال شهدا مسئولیم. ما بعد از شهدا چه کار کرده ایم؟ ما باید وظیفه خودمان را اجرا کنیم، ما باید مردم را با شهدا آشنا کنیم. گفتم همه اینها را که می گویید درست است، البته ما بعد از شهدا کارهای بسیار بزرگی انجام داده ایم و... حالا چگونه باید مسائل را به مردم منتقل کنیم؟ این مهم است. اینجاست که کار فرهنگی به معنای واقعی خودش معنا پیدا می کند. لازم نکته ای نکته ای را یادآور شوم، آن چیزی که در باب برگزاری یادواره شهدا رایج است به این گونه است که ستادی تشکیل می شود که وظیفه هماهنگی قسمتهای مختلف را بر عهده دارد و فعالیت در این ستاد شور مع الوصفی را در بین جوانان برمی انگیزد و بیشتر جوانان به خاطر فعالیت در این قسمت به تیم برگزاری یادواره می پیوندند. روند اجرای برنامه هم به این شکل است که از یکی از سرداران معروف نیروهای مسلح ترجیحا سپاه دعوت بعمل می آید تا به بیان برخی از زوایای جنگ تحمیلی و دفاع مقدس بپردازند و در خلال برنامه از پخش فیلم و لحظه های شهادت جهت یکنواخت برگزار نشدن و همچنین خسته نشدن جمع حاضر استفاده می شود، اگر هم برای چنین یادواره هایی از مدت ها قبل برنامه ریزی شده باشد احتمال اینکه شب شعر و خاطره نیز برگزار گردد بسیار زیاد است. به هر حال این سین روتین یک برنامه یادواره شهدا می باشد که در حال حاضر در ایران اکثر برنامه ها از این قبیل است. خوب دوستان ما هم در این جلسه اجرای چنین برنامه ای مد نظرشان بود. و این در حالی بود که بنده به عنوان یکی از رئوس اصلی چنین برنامه ای، با برگزاری برنامه به چنین شیوه ای کاملا مخالف بودم.خوب من هم در این راستا نظرات خودم را مطرح کردم که در برخی موارد با نظرات مخالف همراه بود که به نظر من این مخالفت طبیعی است. چیزی که در این میان بوضوح به چشم می خورد این بود که یادواره به هر ترتیبی باید برگزار گردد و به نظر من برگزاری چنین برنامه ای در ابعاد وسیع آن در مدت این 2 ماه کاری است عجولانه که تبعات خطرناکی را می تواند در آینده به همراه داشته باشد تازه وقتی که دست اندر کاران طرح خیال تداوم چنین برنامه ای را در آینده نیز در سر می پرورانند و این اشتباه بزرگتر آنان است. خلاصه جلسه با مخالفت های محکم بنده به پایان رسید و قرار شد که من ریز برنامه های پیشنهادی خودم را در جلسات بعدی ارائه دهم گرچه که می دانستم ترتیب اثری نخواهد داشت. در جلسه بعدی که قرار شد با اعضای کمیته فرهنگی یعنی همان 12 نفر برگزار گردد، پیش فرض من که هیچکس در جلسه شرکت نمی کند به حقیقت پیوست و من مجبور شدم از 2 نفر درخواست کنم تا جلسه را برگزار کنیم. بعد از این جلسه من به این نتیجه رسیدم که بار کج به منزل نخواهد رسید و با کلی بحث و منطق از قبول چنین مسئولیتی در این شرایط نا بسامان سر باز زدم با علم به این که کنار کشیدن من تبعات زیادی را به همراه خواهد داشت.

v بررسی ابعاد موضوع و نتیجه گیری

به نظر من کار فرهنگی که قرار است با چنین شرایطی صورت پذیرد بهتر است که انجام نشود.چرا؟ چون چنین کارهایی مستلزم برنامه ریزی بسیار دقیق و استفاده از نظرات کارشناسی و تجربیات لازم می باشد. در خصوص این برنامه نظر من به اجرا نشدن برنامه نیست بلکه معتقدم کاری که بدون هدف شروع شود یا بهتر بگویم بدون هدف مشخص و برنامه ریزی شده به جریان بیفتد می تواند عوارض خطرناکی را در بر داشته باشد. متاسفانه این مساله در بیشتر موضوعات مورد بحث در ایران به عنوان یک آسیب جدی شناخته می شود. یعنی فعالیت هایی به ظاهر کاربردی به جریان می افتد ولی از آنجایی که از پشتوانه نظری کافی و مناسب یا نیروی اجرایی متخصص در جهت پیاده سازی آن طرح ها برخوردار نیستند با شکست رو برو شده و نتایج معکوس در بر خواهد داشت که بستر را برای فعالیت های بعدی به شکلی آسیب پذیر آماده می سازد. در مورد مشابه یعنی برگزاری یادواره یکی از توجیهات اساسی بنده این بود که اگر قبلی در برگزاری یادواره های شهدا از زمان پایان جنگ تا اکنون با شیوه ای درست به انجام چنین کارفرهنگی مبادرت می ورزیدند شاید ما امروز بهتر می توانستیم با مشکلاتمان در این راستا کنار بیاییم. شاید اگر گذشتگان ما به فکر حال ما بودند چنین مشکلات عدیده ای بر سر راهمان بوجود نمی آمد که جوانان ما و ما نسل سومی ها تا این اندازه نسبت به فرهنگ شهادت غریبه باشیم. پس در این شرایط کار بسیار حساس و دشوار است و نباید بی احتیاطی ها تکرار شوند. البته این مساله تنها موردی بسیار جزئی در دریای مشکلات ایران است و حل آن مستلزم پشتکار و تغییر و تحول های بنیادین در بسیاری از ابعاد زندگی ماست. و در آخر باید به این نکته مهم اشاره کرد که:

از ماست که بر ماست.

پیروز و موفق سر بلند باشید در پناه ایزد منان.